Ali Erkurt » Orta Dünya’m

Harry Houdini’yi Duymuş Muydunuz?

Ali Erkurt — Thu, 03 Jun 2010 17:35:22 +0000

Swordfish filminde geçen bir repliktir aslında bu… Asıl adı Erik Weisz olan Amerikalı illüzyonisttir Harry. El ve ayakları zincirlere vurulu halde kilitli sandıklardan çıkma numarasıyla ünlüdür. Eşi Wilhelmina Rahner ile kelepçe, ip, kilit gibi numaralarda ün kazanmışlardır. Swordfish filminde Gabriel ve Stanley arasında şu diyalog geçer:

Gabriel: Have you ever heard of Harry Houdini? Well he wasn’t like today’s magicians who are only interested in television ratings. He was an artist. He could make an elephant disappear in the middle of a theater filled with people, and do you know how he did that? Misdirection.
Stanley: What the fuck are you talking about?
Gabriel: Misdirection. What the eyes see and the ears hear, the mind believes.

İsmini Fransız gözbağcı Jean-Eugéne Robert-Houdin’den alan Harry Houdini, kendisine kilitli kasalardan nasıl çıktığı sorulduğunda şu cevabı veriyor:

Kasaları dışardakilerin içeri girmesini engelleyecek şekilde tasarlıyorlar, içerdekilerin dışarı çıkmasını engellemek için değil.

Houdini, eşi ile birlikte bir de ruh çağırma numarası denemek istemiş. İkili, ölen ve sağ kalanın iletişim kurabileceğini düşündüğü için böyle bir şeye kalkışmış. Houdini öldükten sonra eşi Houdini’nin ruhunu çağırmış ancak bu deneyde başarısız olduğunu açıklamış.

NOT: Bilgiler ve fotoğraflar Wikipedia’dan alınmıştır.

Jack Rabbit Slims Twist Contest’teydim!

Ali Erkurt — Sat, 27 Jun 2009 18:21:31 +0000

Cuma akşamını boş geçirmek istemedim ve Jack Rabbit Slims Twist Contest izlemeye gittim. Sahnede Vincent Vega ve Mia Wallace vardı. İnanılmaz güzel dans ettiler ve yarışmayı onlar kazandı.

Ben de bu anı fotoğraflarını çekerek ölümsüzleştirdim.

Mia’nın solundaki masa da bizim masamız.

Ay’a Ayak Basan 2. İnsan Oldum!

Ali Erkurt — Fri, 19 Jun 2009 12:11:34 +0000

Birkaç gündür sesimin çıkmadığını düşünüyor olabilirsiniz. Haklısınız… Daha önce bahsedemediğim için üzgünüm. Ancak anlatacaklarımla mazeretimi mazur göreceğinizi umuyorum.

Neil Armstrong'un çektiği Ay'daki ilk fotoğrafım.

Neil Armstrong ile birlikte Ay’a çıktım. Yol hazırlıkları, telaşe, şu, bu derken epey yorulduk ama görevimizi başarıyla tamamlayıp geri döndük. Böyle bir güzellik olamaz. Etrafta çıt çıkmıyor. Duyduğum tek şey telsiz konuşmaları ve Neil’in “Aman Tanrım, bu inanılmaz!” sözleriydi…

Gemini 8′le kalkış yaptıktan sonra biraz uyumuşum. Gözümü açtığımda etraf simsiyahtı ve parıldayan koca koca şeyler vardı. Sanırım yıldızdı bunlar.

Yolculuğumuz biraz sarsıcı geçti. Epey hızlı gittik. Trafik filan da olmadığından, Neil bastıkça bastı. Yolda giderken epey muhabbet ettik Neil ile.

Neil'i Gemini 8'deyken çekmiştim.

Gemini 8 ile iniş yaptıktan sonra biraz bekledik. Neil ile “önce kim inecek?” diye konuştuk. Ben “sen inersen bu senin için küçük, insanlık için büyük bir adım olur” dedim. Öyle de oldu… Önce Neil indi. Ben de ardından indim ve yüzeyde biraz dolaşmaya başladık. Ucu bucağı görünmeyen bir futbol sahası gibiydi. Zemin, kumsalda çıplak ayakla yürür hissi veriyordu. Biraz yumuşaktı ama elbette çıplak ayakla yürümemize imkan yoktu.

Yüzeyde az daha dolaştıktan sonra Gemini 8′e döndük ve çektiğimiz fotoğraflara, kaydettiğimiz görüntülere baktık. Görevimizi tamamlamıştık. Sonra da tekrar “yurda” döndük. İnanılmaz bir deneyimdi… Yine olsa yine giderim…

Pavlov’un Köpeğine İsim Çalışması Yapıyorum…

Ali Erkurt — Sun, 14 Jun 2009 11:27:13 +0000

Bugün aldığım bir e-postada, Pavlov’un köpeği için bir isim çalışması yapmam gerektiği yazıyor. Ücreti dolgunmuş. Vikipedi’den aldığım bilgi şöyle:

Fizyoloji ve psikoloji alanındaki çalışmaları ile psikofizyoloji ve deneysel psikoloji alanlarını derinden etkiledi. Bu nedenle her iki bilim dalının kurucularından sayılır. Leningrad Fizyoloji Enstitüsü’nün başında bulunarak çalışmalarını sürdürdü. Şartlı reflekslerin doğası ve işleyişi konusundaki buluşu, tüm araştırmaları öğrenme alanına yöneltti. Pavlov laboratuvarda mide üzerine bir çalışma yaparken bir şeyi farketmiştir. Köpek daha et verilmeden önce ayak seslerini duyduğunda salya akıtmaya başlamıştır. Bu olaydan sonra Pavlov çalışmalarını bu yöne doğru geliştirmiştir. Pavlov’un köpekler üzerinde yaptığı klasik koşullanma deneyleri ünlüdür.

Şimdi bu iş üzerine bir şeyler düşünmem gerekiyor…

Abraham Lincoln’le Tiyatroya Gidiyorum!

Ali Erkurt — Wed, 10 Jun 2009 22:20:13 +0000

Sınavdan çıkınca telefonum çaldı. Arayan Abraham Lincoln idi. Beni cumartesi günü “Our American Cousin” adlı oyunu locadan izlemeye davet etti. Oyun Ford Theatre’da sahnelenecekmiş. Ben “olur, sınavım olmazsa geleyim” diyerek telefonu kapattım.

İçimde kötü bir his vardı. Akşam üstü adının John Wilkes Booth olduğunu söyleyen bir adamdan telefon aldım. Oyuna gitmememi söyledi durdu. Nedeninini sordum ama cevap vermeden yüzüme kapattı telefonu.

Nedenini gerçekten bilmiyorum… Lincoln’ü arayıp durumu belirtmem gerekiyor sanırım…

Napolyon’u, Tablosu Yapılırken Gördüm!

Ali Erkurt — Sat, 06 Jun 2009 23:56:38 +0000

Bunu anlatmazsam uyuyamam. Sıcaktan eridiğim yaz aylarından birinde, bisikletimle gezdiğim sırada yol kenarında yaşlı bir teyze gördüm. Uzaktan beni görünce el etti. Biraz çekindim açıkçası. Yanına yaklaştım ve anlamadığım bir dilde konuşmaya başladı. Anlamadığımı söyledim ama o da beni anlamamış olacak ki, taramalı tüfek misali o iç gıcıklayan sesiyle bana bir şey tarif etmeye devam etti. Sonra koynundan bir zarf çıkardı. Üstünde “Napolyon Bonapart’a, Çok Acil!” yazıyordu. Yazıyı görünce durumu anladım. Havanın biraz serinlemesini bekledim. Çünkü yolum uzundu. Ya da ben öyle düşündüm. Sonra zarfı kapmamla birlikte yola koyuldum. Akşam serinliği de çökmüştü. Nehir kenarında ördek sesleri duyduğum sırada, yüzen develer gördüm. Hörgüçlerinden anladım deve olduklarını.

Sonra bir hışımla Napolyon’un işhanına geldim. İşhanı 50 kattan fazlaydı… Güvenliğe zarfı gösterdikten sonra asansörle en üst kata çıktım. Upuzun bir koridor vardı. Duvarlarda aynalar… Duvarlarda ayna olduğunu bakmadan nasıl anladığımı halen anlamadım… Koşarak Napolyon’un odasını buldum. Sekreter hanımefendi Napolyon’un içeride olduğunu söyledi. Ben de sessizce kapıyı araladım. Kapının açıldığını görünce gözleriyle “gel içeri” işareti yaptığını anladım. Sesim kısık hâlde Jacques Louis David’e “selam!” dedim. Ağzında fırça, bir elinde palet, diğer elinde de ince bir fırça ile Napolyon’un sağda gördüğünüz resmini yapıyordu. Napolyon’u çalışma odasında, bu ünlü tablosu yapılırken görmüştüm. Benim için çok önemli bir andı. Çıkarken Jaques Louis’ye, aynısından bir tane de bana yapıp yapamayacağını sordum. Gülümseyerek göz attı ve ağzım kulaklarımda odadan ayrıldım. Birkaç gün sonra Napolyon’un imzasını taşıyan bu tablo kaldığım hana gelmişti. Çok sevindim. İkisi de unutmamıştı beni. Tabloyu bisikletimle çok uzun süre taşıdıktan sonra, National Gallery of Art’a bağışladım. Adıma imzaladığı tabloyu orada görebilirsiniz. Ben gördüm.

Bu Akşam Friedrich Nietzsche’ye Misafirim!

Ali Erkurt — Fri, 05 Jun 2009 22:02:03 +0000

Yorgun argın işten çıktım. Günün bittiğini hava kararınca anlıyorum. Gün biter de gece başlamaz mı! Gündüzü ezince nasıl da seviniyor gece! Aman değmeyin keyfine… İşten çıkmadan bir telefon aldım. Arayan Nietzsche idi. Bilinmeyen numaradan aradığı için tanıyamadım önce. Sonra aklım başımdan gitti. Aynen şunu dedi:

“Ali, bu akşam bana gelmelisin. Tanrı öldü ve sen de yalnız kaldın!”

“Öyle şey olmaz! Sen abdestini al, geliyorum ben.” dedim ve yola çıktım.

Eve geldiğimde televizyonun sesi kısık, basketbol maçı izliyordu. Sesi kısmış ve televizyonun dibine bir tabure çekmiş. Bu fotoğrafı da az önce çektim. Bir yandan televizyon izleyip, bir yandan yine bir şey düşünüyordu. Çaktırmadan çektim fotoğrafını. Siz konuşurken size böyle bakan bir adamla memleket meselelerini konuştuğunuzu düşünsenize… Delirmek üzere. Şimdi de şirk koşmaya başladı… Allah hidayete erdirsin, ne diyelim…